Doe de deur van onze ingang open met de verwachting dat die kleine als een speer zou binnen rennen. Maar dat gebeurde niet, ik me hoofd naar buiten en zie Sjors met Cerro aan de lijn aankomen en Sjors met een pruillip en geschrokken oogjes.
Ik vroeg wat is er? Ja, stottert Sjors, een kale man kwam uit de deur toen jij opendeed en die trapte op Cerro zijn pootje. Ik zei van oh, heeft ie sorry gezegd? Neee!! zei Sjors, hij gaf Cerro nog een trap na, hij schopte Cerro opzij!
Ik herhaalde wat Sjors zei en kon het niet bevatten. Ik vroeg hoe de man eruit zag en kreeg een vaag vermoeden wie het kon zijn. Waar ging ie naartoe? De supermarkt in mama. Ik heb gelijk me jas aan gedaan en ben naar buiten gegaan. Sjors wilde dat niet. Hij zei wat ga je nou doen? Ik zei Sjors, heel simpel, komt iemand aan mijn hondje of aan mijn kind, dan komt ie aan mij! Ik ga verhaal halen.
Sjors wilde niet dat ik ging, hij was bang dat die man me wat zou doen, hij is ook het voorval van juni vorig jaar niet vergeten dat zijn vader me een bloedneus sloeg en op straat smakte. Hij was er niet gerust op. Ik stelde Sjors gerust, mama gebeurt nu niets.
Ik naar beneden en de supermarkt in en inderdaad, ik zag die vent waarvan ik al dacht die moet het zijn. Ik ben terug de centrale hal van de flat ingegaan en heb op die vent gewacht. Hij wist dat ik van Cerro ben en zei gelijk dat het niet expres ging. Ik antwoordde van nee, op het pootje trappen kan gebeuren maar moet je het beestje dan ook nog een trap na geven? Leuk voor het vertrouwen van Cerro in vreemde mensen, vooral op deze leeftijd. Ik zei, ga je zo met dieren om? Hij gaf geen antwoord en ik zei als laatste van ik hoop dat het allemaal waar is wat je zegt want een volgende keer kom je niet zo makkelijk ervanaf!!! Geen woord van sorry gehoord!
Gelukkig heeft Cerro er niets aan over gehouden, wel een hele dikke zware man die ff op ONZE Cerro stapt en ook nog een schop geeft, Sjors had die vent van alles nageroepen toen die overstak en de supermarkt inliep!
Ik voel me ook sterk want ik ben voor me kleine woeffie opgekomen. Ik had ook door wat Sjors zijn vader me geflikt had voor de zoveelste keer een bang wezentje kunnen zijn geworden uit angst om weer geslagen te worden. gelukkig is dit hem niet gelukt!
Hoe kunnen mensen zo gemeen zijn? Cerro is juist gek op mensen en blij als mensen hem begroeten en aaien willen. Zou zo een klootzak het spontane van Cerro eruit gehaald hebben door zo die schop te geven? Dat Cerro mensen ook niet meer gaat vertrouwen? Ik hoop van niet en dat Cerro zo blijft als ie nu is, een zorgeloos en speels enthousiast hondekindje!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten