Het wel en wee van Cerro: Snoetje is overleden

Lieve Snoet en Minoes

http://youtu.be/pYvG7Nc93ck (filmpje snoetje)

Vandaag kreeg ik geen leuk bericht. Voordat Sjors om een hondje vroeg, hadden we twee poezen in huis. Snoetje, geboren in amsterdam osdorp op 14 september 1997, en Minoes, geboren in augustus 1998, gevonden in een schuur op een boerderij in Vleuten. De moeder van Minoes was op het erf door een tractor overreden. Minoes en haar zwarte broertje werden opgevangen door de boerin en met de fles grootgebracht.

Deze twee lieve dames waren al vanaf kitten met me meegegroeid en vanuit Amsterdam meeverhuisd naar Lelystad waar ze lekker in de tuin konden spelen. Ze waren toen nog lekker jong. Ik heb ze in Lelystad laten steriliseren omdat ze nu gedekt konden worden omdat ze nu ook buiten kwamen. Snoetje was geboren in 1997 en Minoes in 1998.

Zoals gezegd, lekker naar buiten in de tuin als ze zin hadden. In 2002 leerde ik de vader van Sjors kennen en gingen we in 2003 samenwonen in Zwanenburg. Hij had ook een huis met een tuin, dus Snoetje en Minoes verhuisden mee naar Zwanenburg. En daar leefden ze zich ook lekker uit. In 2004 kwam Sjors op de wereld en in 2007 ging het fout tussen de vader van Sjors en mij. Ik had ervoor gekozen om met urgentie daar weg te gaan met Sjors en de rust op te zoeken. Sjors was toen bijna vier. Ik kwam in een sociale huurflat terecht. Opnieuw Snoetje en Minoes meeverhuizen. Ja, die twee hadden al aardig wat huisjes leren kennen intussen.

In de loop van de afgelopen vijf jaar zag ik dat zowel Snoetje als Minoes van twee actieve buitenkatten veranderden in twee lome saaie depressieve poezen. Ze kwamen alleen van hun plek om te eten of te plassen en poepen op de kattebak. Snoetje begon steeds vaker te spugen en Minoes begon bloed te plassen. Blaasgruis. Ik ben toen overgestapt op blaasgruisdieet. Maar dat werkte volgens mij niet echt voor het geluk van Snoet. Want die kon het speciale voer van Minoes gewoon mee-eten zei de dierenarts. Dus het lekkere vleesje was er niet meer bij. Een jaar later zag ik achteruitgang bij Minoes. Die verzorgde zich niet meer, ik moest haar elke dag kammen omdat ze anders klitten zou gaan krijgen. Ik weer bij de dierenarts geinformeerd en die zei van geef haar maar minder voer en probeer het spelen te stimuleren zodat ze wat actiever wordt. Nou niet dus. Toen vertelde ik over het buitenleven die ze hadden gehad en nu nergens naar toe konden. Was het een optie om ze uit huis te plaatsen? Zo gezegd zo gedaan, veel wikken en wegen en half mei de knoop doorgehakt. Ze gaan herplaatst worden bij mensen die een tuin hebben, kunnen ze weer naar buiten, worden ze weer de ouwe poezenbeesten van vroeger.